نتايج : نمره اضطراب افراد شركت‌كننده قبل از آموزش ( 7 / 45 ) و بعد از آموزش ( 7 / 44 ) بود كه تفاوت معنىدارى ندارد ( 05 / 0 ( p ) اما براساس آمار توصيفى 39 % افراد مورد مطالعه در قبل از آموزش اضطراب متوسط داشتند اما بعد از آموزش به 6 / 19 % كاهش يافت . وضعيت افراد بدون اضطراب قبل از آموزش 50 % اما بعد آموزش به 67 % افزايش يافت . آموزش بر وضعيت اخلاقى و رفتارى تاثير معنىدارى داشته است ( 05 / 0 p ‹ ) . آموزش موجب كاهش گرايشات پارانوئيدى - افسردگى - پرخاشگرى - بيقرارى در آزمودنىها شد . اما باعث كاهش هيجان‌پذيرى و وسواس و گوشه‌گيرى و تمايلات ضد اجتماعى نگرديد . آموزش موجب افزايش ميزان گرايشات مذهبى افراد نگرديد . بين ميزان گرايشات مذهبى با جنس ، سن و تحصيلات تفاوت معنىدارى وجود ندارد ( 05 / 0 ( p ) و همچنين بين ميزان اضطراب با جنس ، سن و تحصيلات رابطه معنىدارى وجود نداشت . ( 05 / 0 p ‹ ) . بحث و نتيجه‌گيرى : با توجه به نتايج آموزش قرآن و مفاهيم قرآنى سبب كاهش اضطراب در افراد شركت‌كننده شد همچنين برگزارى كلاسهاى قرآنى در كاهش اختلالات روانى تا حدودى موثر بوده است اما اجراى دوره‌هاى كوتاه‌مدت تاثير قابل توجهى بر اضطراب ، هيجان‌پذيرى ، وسواس و تمايلات ضد اجتماعى ندارد . واژه‌هاى كليدى : آموزش قرآن - اضطراب - گرايشات مذهبى - وضعيت اخلاقى مقدمه : نقش دين و مذهب و مناسك و مراسم مذهبى در زندگى فردى و اجتماعى مورد توجه متخصصان بهداشت روانى قرار گرفته است . در تحقيقى كه در سال 1985 در آمريكا درباره ميزان مذهبى بودن مردم انجام گرفت حدود هفتاد درصد آنها مذهب را عامل مهم و بسيار مهم در زندگى خود تلقى كرده‌اند ( 1 ) . آثار و پيامد مذهب و دين در زندگى و تجارب مذهبى باعث كاهش پريشانى افراد شده و به سازگارى افراد با هنجارهاى اجتماعى كمك مىكند . سليگمن معتقد است مذهب اميد و